പതിയിരിക്കുന്ന പകല് പക്ഷി
ചിറകൊടിഞ്ഞവളുടെ തേങ്ങലില്
പതിയിരിക്കുന്നോരാത്മ നൊമ്പരം
ഉദയ സൂര്യന്റെ പ്രഭയിലും
ഇരുളിന്റെ മറവിലും
സാഗരത്തിന്നിരമ്പല് പോലെ
കണ്ണുനീര് പൊഴിക്കുന്നു പകല് പക്ഷി
ആരോരുമില്ലാത്ത ഏകാന്തതയില്
മൂകയായ് അന്ധയായ് ബധിരയായവള്
പാഴ് വാക്കുകളും വീണുടഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളും
കാതുകളെ കുത്തിത്തുളയ്ക്കുന്ന കുടിലതയും
കെട്ടുപോയൊരായിരം മനങ്ങളോര്ക്കുക
പകല്പക്ഷിയെ പോലൊരിയ്ക്കല്
തേങ്ങിക്കരഞ്ഞിടേണ്ടവര് നമ്മളും
No comments:
Post a Comment